Prace magisterskie i licencjackie o narkomanii i uzależnieniach

Chcemy przybliżyć problematykę narkomanii, jako problemu społecznego poprzez prezentację tego problemu w publikacjach takich jak prace magisterskie, prace licencjackie i inne prace dyplomowe

Rodziny z problemem alkoholowym

Rodziny z problemem alkoholowym są bardzo różne, niemniej można wskazać pewne typowe reakcje osób żyjących a alkoholikiem, wzory radzenia sobie z trudnościami oraz fazy przystosowania się do życia w rodzinie alkoholowej. Należy bowiem pamiętać, że problemy związane z alkoholem ma nie tylko sama osoba uzależniona, ale wszyscy, którzy pozostają w więzi alkoholikiem.[1]

Termin rodzina alkoholowa jest używany do określenia takiej rodziny, w której jedna lub więcej osób nadmiernie pije alkohol, a fakt ten staje się osią, wokół której organizuje się życie jej członków. Zaburzenia zachowania, zaburzenia w sposobie widzenia rzeczywistości występujące u alkoholika być cechą charakterystyczną pozostałych osób. Życie tej rodziny jest podporządkowane alkoholowi, a jednocześnie wszyscy temu zaprzeczają.

Podstawowym zjawiskiem w rodzinie alkoholika jest zaprzeczanie, a typowe przeżycia to strach, ukrywanie napięć i wstyd. Znaczny procent tych rodzin żyje w poczuciu pielęgnowania ważnej tajemnicy, którą jest alkoholizm. Ciągle starannie, by przedmiot tajemnicy był skrzętnie skrywany i bezpieczny, organizują życie tej rodziny. Na atmosferę w domu alkoholika składają się: chaos, brak konsekwencji, niejasne role, trudności przewidywania, zmienne reguły i ograniczenia, powtarzające się spory, często też przemoc fizyczna. Brak stałości i konsekwencji w rodzinie staje się stale obecnymi cechami atmosfery rodzinnej, co nie pozostaje bez wpływu na rozwój i zachowanie się dzieci.[2]

Cechami charakterystycznymi funkcjonowania rodziny alkoholików jest życie w uporczywym stresie psychicznym wraz z jego konsekwencjami oraz zjawisko uzależnienia.

Stres jest zjawiskiem towarzyszącym nam wszystkim. Określa się go najczęściej jako trudności, obciążenia, ograniczenia czy szkodliwe naciski, które utrudniają sprawne, skuteczne i satysfakcjonujące działania – kiedy występują one dość długo mamy do czynienia z tzw. trwałym stresem psychicznym.[3] Dotyczy to oczywiście rodzin alkoholików, gdyż życie z taką osobą jest całkowicie nieprzewidywalne. Wyzwala to określone uczucia i zachowania, które determinują funkcjonowania rodzin. Należą do nich przede wszystkim:

1)     wstyd – jest to pierwsze z przykrych uczuć pojawiających się w rodzinie alkoholika; wywołuje on zazwyczaj reakcje: izolację społeczną, system kłamstw i zatajenia oraz złość do sprawcy wstydu;

2)     bezradność – okazuje się bowiem, że normalne, skuteczne dotąd sposoby porozumiewania się i społecznego nacisku przestają skutkować, co jest powodem frustracji, a w konsekwencji bezradności; dopóki własne życie wiąże się z życiem alkoholika, czyniąc się odpowiedzialnymi za jego zachowanie, brak kontroli nad jego piciem traktuje się jak brak kontroli nad własnym życiem;

3)     niepewność – jest związana z niemożnością oparcia się na alkoholiku w jakimkolwiek planach na przyszłość, co powoduje rozbicie wszelkiego porządku w życiu rodzinnym; członkowie rodziny alkoholika najczęściej próbują zaprowadzić większy porządek przez wzmocnienie kontroli albo ucieczkę (wyprowadzka, sięganie po środki uspokajające);

4)     lęk lub strach – stale towarzyszą bliskim alkoholika, może to być lęk przed przemocą fizyczną, groźbami, przed rozpadem rodziny, przed problemami psychologicznymi;

5)     poczucie winy – jest to związek z zrzucaniem odpowiedzialności za własne picie na innych, rodzi to często złość i gniew, podporządkowanie się innym, rezygnacja z własnych potrzeb i zdrowej dbałości o siebie;

gniew, złość i agresja – są trwałym elementem atmosfery domu z problemem alkoholowym, będącym konsekwencją omówionych wcześniej emocji.[4]


[1]  J. Namysłowska, Terapia rodzi, Warszawa 1997, s. 120.

[2]  M Szczepaniak, Nie zapomnijmy o rodzinie alkoholika, „Problemy alkoholizmu”, nr 3, 1996, s. 9-10.

[3] S. Pużyński, Leksykon psychiatrii, Warszawa 1993, s. 37.

[4]  W. Sztander, Poza kontrolą…, s. 33-37.

Reklamy

Single Post Navigation

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: