Prace magisterskie i licencjackie o narkomanii i uzależnieniach

Chcemy przybliżyć problematykę narkomanii, jako problemu społecznego poprzez prezentację tego problemu w publikacjach takich jak prace magisterskie, prace licencjackie i inne prace dyplomowe

Współuzależnienie rodziny alkoholika

Kolejną ważną cechą funkcjonowania rodziny alkoholika jest współuzależnienie. Jest to cena, którą bliscy alkoholika płacą za życie w sytuacji uporczywego stresu psychologicznego. Jest ono pewną formą przystosowania się do nieprawidłowego układu reakcji międzyludzkich. Cechą charakterystyczną osoby współuzależnionej jest przekonanie o swojej zdolności do wywierania znaczącego wpływu na drugiego człowieka, pomimo powtarzających się niepowodzeń i cierpień z tym związanych za istnieniem współuzależnienia przemawiają następujące zachowania:

–         poddanie się rytmowi picia alkoholika,

–         przejmowanie za niego odpowiedzialności,

–         obsesyjne kontrolowanie go,

–         pomaganie i nadmierne opiekowanie się nim,

–         wysoka tolerancja na różnego rodzaju patologiczne zachowania osoby uzależnionej z jednoczesnym występowaniem poczucia winy i niskiej wartości oraz zaniedbywaniem samego siebie.[1]

Można wymienić kilka faz przystosowania się. W pierwszym etapie pojawiają się incydenty nadmiernego picia i chociaż są sporadyczne, tworzą napięcia w układzie małżeńskim. Rodzina podejmuje próby interwencji, ale wobec oporu osoby pijącej nie odgrywają one większej roli. Dominującą postawą wszystkich domowników jest zaprzeczanie problemowi alkoholowego. W kolejnej fazie wraz z nasileniem się incydentów alkoholowych rośnie izolacja rodzin. Coraz więcej myśli, energii i aktywności jej członków koncentruje się wokół picia. Wzrasta napięcie i pretensje, wyraźnie pogarszają się relacje małżeńskie. Pojawiają się zaburzenia emocjonalne u dzieci. W fazie trzeciej rodzina zaczyna rezygnować z próby sprawowania kontroli nad zachowaniami alkoholowymi i piciem osoby uzależnionej. Rozwijają się rozliczne symptomy zaburzeń dziecięcych (zaburzenia snu, łaknienia, zaburzenia emocjonalne, trudności uczenia się) lub utrwalają się u dzieci patologiczne wzory przystosowania.[2]

W następnym etapie żona lub ktoś inny z rodziny całkowicie przejmuje kierowanie życiem rodzinnym traktując alkoholika jak duże dziecko. Rodzina staje się trochę bardziej stabilna i zorganizowana w taki sposób, aby zmniejszyć szkody związane z piciem. W fazie piątej rodzina odseparowuje się od nadal pijącego alkoholika, następuje fizyczne i prawne rozstanie. Faza ta może sprzyjać rekonstrukcji psychicznej członków rodziny, wybaczaniu i poszukiwaniu nowych jakości życia. Każda z tych faz może trwać wiele lat. Czasem przystosowania do życia w rodzinie alkoholowej zatrzymuje się w fazie czwartej i tak już zostaje.[3]

Wyrastanie w rodzinie dotkniętej alkoholizmem jest doświadczeniem zaburzającym cały rozwój dziecka i wpływającym na jego późniejsze, dorosłe życie. System rodzinny jest tam zdominowany problemem alkoholu i zachowaniami centralnej postaci w rodzinie – alkoholika. Rodzina utraciła kontrolę i nie potrafi jej odzyskać, a potrzeby dziecka są tu na dalszym planie.

W rodzinie alkoholika dziecko w ciągłym pogotowiu, nastawione na to, że w każdej chwili może nastąpić coś nieprzewidzianego. Dostosowanie się do takiej sytuacji wymaga nieustannej czujności i ogromnego wysiłku, niezbędnego do utrzymania równowagi w zaburzonym systemie. Dzieci dostosowujące się do takiego życia nie potrafią ani odpoczywać i odprężyć się, ani skupić się dłużej na żadnym zadaniu, miewają zaburzenia snu. W kontaktach społecznych są na ogół ostrożne, spodziewają się ataku i ośmieszenia.[4]

W wyniku niekonsekwencji w zachowaniu, dziecko nie czuje się bezpiecznie. Nie może także przyswoić sobie standardów zachowania i logicznego myślenia, ponieważ nie ma odpowiednich wzorców w rodzinie. Rodzice za te same zachowania raz karzą, a innym razem nagradzają. Taka niespójność i niejasność rozumowania sprawia, że dzieci zatracają jasność postrzegania sytuacji społecznych, a w konsekwencji mają trudności w kontaktach społecznych. Nie potrafią one przewidzieć następstw własnych zachowań społecznych. Ciągle są niepewne i przeżywają lęk i nieufność w kontaktach z ludźmi.

W rodzinie alkoholika może także pojawić się przemoc fizyczna. Przemoc ta to: bicie (od klapsów po wymierzanie policzków), bicie pięścią, przedmiotem, bicie na oślep, kopanie i posługi uwłaczające godności człowieka, a także przypalanie, zadawanie ran, gryzienie, duszenie, usiłowanie lub dokonanie zabójstwa. Najczęściej ofiarami są dzieci, ponieważ są najsłabsze fizycznie. Są one bite ręką, pasem, kablem, smyczą, listwą, rurą gumową, kijem, grzałką, parasolem, butem, batem itp.[5] Dzieci bywają ofiarami i świadkami przemocy. Przeżywają przez to przerażenie, obawą o życie swoje i najbliższych. Zdarza się, że stany, które przeżywają dzieci przerastają możliwości asymilowania tych uczuć. Zostają więc odcięte i wyparte. W takich przypadkach odrealnienie i znieczulenie są dobrymi środkami obrony.[6]

Tego typu urazy mogą prowadzić do psychicznego odrętwienia. Jest to odruch mający zapewnić dziecku przetrwanie. Powstaje wówczas jakby przepaść między dzieckiem a jego przeżyciami. Psychiczne odrętwienie przynosi pozorny spokój, który osiąga się dzięki zerwaniu kontaktu z otaczającym światem. Niestety jednak, kiedy już raz dojdzie do takiego oderwania się od świata zewnętrznego, zaczyna ono żyć własnym życiem. W rezultacie psychiczne odrętwienie często uniemożliwia osiągnięcie dużej bliskości w reakcji z innymi ludźmi, gdyż bliskość pociąga za sobą pewien stopień bezbronności.[7]


[1]  B. T. Woronowicz, Alkoholizm jako choroba, Warszawa 1995, s. 58-59.

[2]  W. Sztander, Rodzina z problemem alkoholowym, Warszawa 1999, s. 17-18.

[3]  Tamże, s. 19.

[4]  A. Pohorecka, Funkcjonowanie rodziny a zagrożenie uzależnieniem, [W:] Zapobieganie uzależnieniom uczniów, praca zbiorowa pod red. B. Kamińskiej – Buśko, Warszawa 1997, s. 123.

[5]  A. Woźniak – Krakowian, Wpływ alkoholu na przemoc w rodzinie, „Problemy alkoholizmu, nr 2-3, 1997, s. 16.

[6]  W. Sztander, Dzieci w rodzinie z problemem alkoholowym, Warszawa 1993, s. 6-7.

[7] T. L. Cermak, J. Rutzky, Czas uzdrowić swoje życie, Warszawa 1998, s. 81.

Reklamy

Single Post Navigation

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: